- امیدوارم سال خوبی برای همه آغاز شده باشه. سالی پر از زیبایی.

- همونطور که قبلا عرض کرده بودم امسال با یک مجموعه در نمایشگاه کتاب تهران حضور دارم. مجموعه ای از غزل ها و رباعی هام باعنوان " نت های گریه دار " . اگر خدا یاری کنه از 14 تا 18 اردیبهشت ماه ، نمایشگاه حضور دارم و در غرفه انتشارات فصل پنجم در خدمت عزیزانم. مشتاق دیدار همه ی دوستان هستم.

- دوستان عزیز میتونن به روش های زیر هم کتاب را تهیه کنند:

تماس با ناشر(فصل پنجم) با شماره های 09121591891 و 02166909847 و آدرس تهران-میدان انقلاب- ابتدای کارگر جنوبی - کوچه مهدیزاده- شماره 4 واحد 10

تماس با من از طریق پیام خصوصی در همین وبلاگ که حاوی آدرس پستی باشد

و یا ارسال پیامک حاوی آدرس پستی به شماره 09365413110

مراکز پخش کتاب هم متعاقبا اعلام میشه.

- برای کسانی که شعر سپید را دنبال می کنند هم خبر خوبی دارم. برادر عزیزم مهدی نظارتی زاده هم با یه مجموعه سپید با عنوان " الف لام مین"  در نمایشگاه کتاب امسال و با انتشارات سوره مهر حضور داره. پیشنهاد می کنم حتما این مجموعه را بخونید. این شاعر حرف های زیادی برای گفتن داره و در آینده ی نه چندان دور بیشتر اسمشو می شنویم.

و اما شعر...

شما را به خواندن یکی از غزل های کتابم دعوت می کنم. امیدوارم خوشتون بیاد.

با این همه رقاصه در دربار امشب رقص تو باید باب میل شاه باشد

ای دختر قاجار، من طاقت ندارم رقصت بلند و دامنت کوتاه باشد

خلخال در پا کرده ای یا شور بر پا؟ پیچیده عطر گیسویت در قصر حالا

مثل خوره این ترس افتاده به جانم پایان مجلس شاه خاطرخواه باشد

می چرخی و آئینه های سقف در من، می ایستی، آئینه های سقف در تو

اینکه چه ها آئینه در آئینه دیدم بهتر فقط بینی و بین الله باشد

از رقصت احساس شعف دارند آن ها ، دور تو جام می به کف دارند آن ها

سربازها دالان برایت باز کردند تا پیش پای تو فقط یک راه باشد

یک چرخ کامل می زنی، سرباز اول... یک چرخ کامل می زنی، سرباز آخر...

انگار پشت نرده ها باشی و این سو تصویر تو گاهی نباشد گاه باشد

□

حالا از این جا مات می بینم تنت را، حالا نمی بینم از این جا دامنت را

حالا تو با یک مرد گرم رقص هستی از دور پیدا نیست، شاید شاه...

پرستاری ندارم بر سر بالین بیماری

مگر آهم از این پهلو به آن پهلو بگرداند

(حکیم شفائی اصفهانی)

دست بردم که کشم تیر غمش را از دل

تیر دیگر زد و بردوخت دل و دست به هم

(وصال شیرازی)

سلام. حوصله ی به روز شدن ندارم اما آدم باید مردنش با بودنش یه فرقی بکنه. نه؟!

با یه خبر بد و یه غزل اومدم.

خبر بد اینکه مجموعه اشعار من تا چند ماه دیگه چاپ میشه و اگه اتفاق خاصی نیفته به نمایشگاه کتاب میرسه.

اما غزل:

میخواستم یکی از عاشقانه هام بذارم اما دیدم سر عشق این روزا به حد کافی گرم هست!!

به او که کمتر از من نفس می کشد...

هشت­ ساله ست اين شراب كه ريخت از گلوي تو در  پياله­ ي من

سرفه­ ي بيست و چند ساله ­ي تو  عقده ­ي بيست و چند ساله ­ي من

چشم تو باز...خواب يعني اين، سرفه­ ي بي­ حساب يعني اين

عرق تو...گلاب يعني اين، رنگ و بويت كجاست لاله­ ي من؟

آه با اين همه نفس­ تنگي با كه داري هنوز مي­ جنگي؟

حرف­هاي نگفته ­ات سنگي  وسط كاغذ مچاله­ ي من

□

بار هفتاد من رسيد به تو، مرزهاي وطن رسيد به تو

بوي تند چمن رسيد به تو، ماسك­ها جا زدند و ناله­ ي من

پشت هر سرفه ­ات رسيد از راه، سالها بعد... آزمايشگاه

شيميايي شدي و من جراح، تو شدي فصلي از مقاله­ ي من

پدرم رختخواب آماده ­ست، معني حرف­هاي من ساده ­ست

وطني سوخته كه افتاده ­ست پشت اسم تو و قباله­ ي من !

تاخیرم را به بزرگواری تان خواهید بخشید...

غزلی از جیب میخورم تا ببینم چه پیش خواهد آمد

و خدا راستگویان را دوست دارد...

پس خدا دلتنگي اش گل كرد آدم آفريد

مثل من بسيار اما مثل تو كم آفريد

دست كم از من هزاران شاعر چشمان تو

دست بالا از تو يك تن در دو عالم آفريد

ريخت در پيمانه ام روز ازل از هرچه داشت

ديد مقداري سرش خاليست ، پس غم آفريد

زشت و زيبا ، تلخ و شيرين ، تار و روشن ، خوب و بد

خواست ما سرگرم هم باشيم درهم آفريد

من بد و زشتم تو اما خوب و زيبا، بازشكر

لااقل ما را براي هم نه با هم آفريد

در هواي عشق من را خلق كرد اما تو را

ديد من هم عاشقي را دوست دارم آفريد

□

من زياد از حد زبان بازم تو خيلي ساكتي

..............................................................